Enkele dagen voor zijn tachtigste verjaardag is Remco Heite (Steggerda, 8 februari 1946) op 2 februari  overleden.

FSB

Remco volgde in 1991 Klaas Visser op als preses van de Friese schaakbond en bleef dat tot 1998.

Opleiding en werk

Heite studeerde Nederlandse taal en letterkunde in Amsterdam. Na zijn studie werkte hij onder meer als eindredacteur bij een hoofdstedelijke uitgeverij en schreef boekrecensies voor de Volkskrant, om vervolgens in Emmeloord docent te worden.Midden jaren 70 belandde hij in de gemeentepolitiek van Weststellingwerf. Daar doorliep hij een opmerkelijke carrière. Van raadslid werd hij spoedig wethouder en daarna ook nog een keer burgemeester. Binnen een en de zelfde gemeente is dat een vrij zeldzame loopbaan. Zestien jaar maar liefst hanteerde Heite in Wolvega de voorzittershamer van college en gemeenteraad. En reken maar dat hij geliefd was bij de burgers! Remco immers sprak hun taal, het Stellingwerfs. En dat slecht scheidsmuren tussen bestuurden en bestuurders. Bij zijn afscheid als burgemeester ontving hij een opmerkelijk cadeau: het Remco Heite Schaaktoernooi. Dat bestaat nog altijd. Tegenwoordig als het basisschoolschaakkampioenschap van de gemeente Weststellingwerf maar ooit in de beginjaren als een weekendtoernooi met daarenboven een sterk bezette invitatiegroep met bekende internationale grootmeesters en meesters.

Schaken

Remco Heite was een groot liefhebber van het schaken. Hij benaderde en bedreef het spel heel serieus maar vergat daarbij niet ook van de charmes van het spel te genieten. Zijn belangstelling beperkte zich niet alleen tot het spelen zelf. De hele cultuur rondom het spel mocht zich in zijn warme belangstelling verheugen. Dat resulteerde onder meer in een uitzonderlijk gevulde bibliotheek met schaakboeken. Duizenden exemplaren verzamelde hij in de loop van zijn leven en bracht die onder in een extra gefundeerde ruimte bij zijn woning aan de Steenwijkerweg in Wolvega. Niet om al die boeken allemaal te lezen maar gewoon om ze te kunnen koesteren, om ze netjes te rubriceren en ze keurig in het gelid in kasten op te stellen. En dan natuurlijk ook om altijd te kunnen speuren naar nieuwe exemplaren. In elke stad waar hij kwam ging hij op zoek naar antiquariaten, om dan vervolgens bij de ‘d’ van ‘denksporten’ te speuren of er nog iets van zijn gading tussen zat. In een kranteninterview heeft hij wel eens eerlijk opgebiecht dat hem dat ook wel wat leek, een antiquariaat runnen en dan het burgemeesterschap daarvoor op te geven.
Heite is voor het schaakleven van in Fryslân van onschatbare waarde geweest. Naast het feit dat hij de Friese Schaakbond acht jaar voorzat, volgde hij Gerben van Manen op als schrijver van de schaakrubriek in de Leeuwarder Courant. Circa tien jaar schreef hij iedere zaterdag een boeiende column over zijn passie. Natuurlijk belichtte hij de prestaties van de internationale grootheden/meesters, maar minstens een keer per maand kwam ook het schaakleven in Friesland aan bod. Op zijn beurt droeg Heite de rubriek enkele jaren geleden over aan zijn streekgenoot Nick Maatman.
Toen Klaas Visser na 9 jaar afscheid nam als voorzitter van de FSB vertelde hij in een interview in de LC dat zijn opvolger Heite vermoedelijk meer punten zou gaan scoren als het erover ging om het schaken onder de aandacht te brengen bij een breder publiek. ”Een politicus beheerst dat metier veel beter dan een conrector van een scholengemeenschap.” Visser kreeg gelijk. Heite verscheen met een zekere regelmaat als geïnterviewde in de regionale pers. En keer op keer slaagde hij er dan ook in om reclame te maken voor het schaken. Meestal liet hij zich bij een schaakbord fotograferen.
Heite had zonder twijfel de kwaliteiten om voorzitter te worden van de KNSB. Voor die functie is hij ook wel in beeld geweest en zelfs gevraagd, maar hij weigerde. Mogelijk zal dat te maken hebben gehad met zijn broze gezondheid, iets waar hij altijd heel open over was. Twee zware operaties onderging hij in de loop van zijn leven om de ‘gevreesde ziekte’ in te dammen. Maar stellig heeft de vrees voor terugkeer daarvan toch regelmatig als een zwaard van Damocles boven zijn nek gehangen.

De mens Remco

Remco werd op vier dagen na tachtig, toch wel een leeftijd der sterken.
Wat was het goed en plezierig om hem zo lang, betrokken en bedreven als hij was, in onze schaakgemeenschap ontmoet te hebben. Wij zullen hem niet snel vergeten. Onze gevoelens van medeleven gaan uit naar zijn echtgenote en (klein)kinderen.

Bron: Friese schaakbond  (bewerkt)